Medyczni

Powszechnym problemem, na który narażone są wszystkie niemowlęta są odparzenia skóry. Odparzenia to zmiany zapalne występujące na skórze niemowląt w wyniku wspólnego oddziaływania gorąca i wilgotności lub tarcia skóry o przylegające materiały. Odparzona skóra jest zaczerwieniona i podrażniona, a odczuwalne objawy to pieczenie i swędzenie.

Sudocrem to sprawdzony środek stosowany zarówno w profilaktyce jak i leczeniu tego typu zmian skórnych. Jego delikatne składniki nie podrażniając skóry dziecka, łagodzą skutki odparzeń, regenerują naskórek i działają zapobiegawczo. W składzie znajduje się hipoalergiczna lanolina, która wzmacnia skórę i wpływa na utrzymanie prawidłowej wilgotności. Dodatkowo przed utratą wilgotności chroni tlenek cynku. Sudocrem należy stosować przy każdej zmianie pieluszki nakładając cienką warstwę kremu. Aby zwiększyć skuteczność preparatu należy wmasować go w skórę kolistymi ruchami. Dzięki bogatemu składowi można go stosować także w przypadku innych problemów skórnych, np. poparzeń słonecznych. Preparat koi pieczenie skóry i zapewnia optymalne nawilżenie. Zmniejsza także ryzyko infekcji, przez co sprawdzi się w pielęgnacji skóry osób starszych, które dużo leżą w łóżku bądź poruszają się na wózku inwalidzkim. Można go także stosować w wypadku powszechnych zadrapań i otarć. Jego działanie antyseptyczne i kojące zmniejszy odczuwany dyskomfort. Jeśli stosowanie preparatu nie przynosi oczekiwanego efektu bądź występują działania niepożądane należy skonsultować się z lekarzem.

Prawidłowe leczenie odleżyn powinno być dostosowane do ich rodzaju. W medycynie najczęściej stosuje się podział według Torrance’a, który wyróżnia pięć stopni odleżyn. Im wyższy stopień, tym poważniejsze odleżyny wymagające zaawansowanego leczenia. Jednym ze sposobów leczenia są opatrunki na odleżyny. Charakteryzują się one tym, że są półprzepuszczalne oraz pochłaniają nadmiar wysięku. Dzięki tym właściwościom sprawiają, że rany odleżynowe goją się prawie dwukrotnie szybciej. Jednak aby opatrunek był jak najbardziej skuteczny i przynosił zamierzone efekty, powinien posiadać jeszcze szereg właściwości. Przede wszystkim nie powinien przylegać do rany, musi być nietoksyczny i nie powodować alergii. Konieczne jest także, by utrzymywał wilgotność na wysokim poziomie pomiędzy nim a raną i zapewniał odpowiednią temperaturę, jak najbardziej zbliżoną do temperatury ciała. Muszą również pozwalać na prawidłową wymianę gazową, nie przepuszczać bakterii oraz usuwać toksyczne cząstki i nadmiar wysięku z rany. Ważna jest też kwestia kształtu i wielkości takiego opatrunku, aby mógł on jak najlepiej dopasować się do rany. Istotna jest także odporność na uszkodzenia i tarcie, łatwość jego założenia, jak i usunięcia. Obecnie na rynku jest bardzo wiele opatrunków, które wspomagają leczenie odleżyn. Wśród nich wymienia się następujące rodzaje:

• błony i gąbki poliuretanowe,
• dekstranomery,
• opatrunki alginianowe,
• opatrunki hydrożelowe i hydrokoloidowe.

Różnią się one pomiędzy sobą budową oraz właściwościami. Dlatego ważna jest ich dokładna znajomość, aby zastosować odpowiednie opatrunki do różnego rodzaju odleżyn.

Dolegliwości, które najbardziej doskwierają to te, które są ciężkie do wyleczenia. Takimi dolegliwościami są owrzodzenia i odleżyny, czyli przewlekłe rany ostre i niegojące się, wiążące się z ogromnym cierpieniem. Leczenie ran, powstałych na skutek owrzodzenia i odleżyn, wymaga fachowej wiedzy medycznej i specjalnych środków leczniczych. Rany te należą bowiem do jednych z najciężej się gojących.

Dla wypracowania nowych skutecznych metod opieki nad pacjentami, którzy borykają się z tego typu problemami, powstało w 2004 roku Polskie Towarzystwo Leczenia Ran. Towarzystwo to czuwa nad edukacją środowiska medycznego w dziedzinie, jaką jest właśnie leczenie ran. Dzięki badaniom nad nowymi preparatami leczniczymi i rozwijającym się metodom diagnostycznym, jakość życia ludzi starszych, szczególnie narażonych na powstanie odleżyn i owrzodzeń, może ulec znacznej poprawie. Rany te powodują trudny do zniesienia ból fizyczny, który może wpływać również na pogorszenie się stanu psychicznego pacjenta. Stąd, tak ważne jest stworzenie odpowiednich preparatów leczniczych i wypracowanie, jak najlepszych, innowacyjnych metod leczenia ran, a także sposobów prawidłowej pielęgnacji. Ma to przede wszystkim na celu skutecznie zapobiec powstawaniu odleżyn i owrzodzeń. Niestety, pomimo ciągłych badań, wciąż wiele mechanizmów powstawania i gojenia się odleżyn jest dla lekarzy tajemnicą. Leczenie przewlekłych ran odleżynowych i owrzodzeń jest w medycynie tematem ciągle otwartym na dyskusje i polem do dalszych badań naukowych.

Na medycznym rynku występuje ogromna ilość produktów do leczenia ran. Dlatego to, dokonanie wyboru być może wręcz przytłaczające. Dobrym sposobem na uporządkowanie wszystkich możliwości jest opracowanie kompleksowego zestawienia występujących objawów skórnych oraz środków do ich pielęgnacji. Mimo to zanim będzie można sporządzić takie zestawienie, powinno się zaznajomić się z kilkoma podstawowymi informacjami.

Zestawienie należy konstruować przez uporządkowanie dostępnych na rynku środków i określenie do leczenia czego się nadają oraz do czego nie. Szerzej o typach ran napiszemy w kolejnych wpisach na blogu. A teraz uporządkujmy podstawową wiedzę.

Pod określeniem rana rozumie się uszkodzenie ciągłości skóry, często razem z tkankami głębszymi, a nawet narządami. Do powstania ran zwykle dochodzi w wyniku urazu mechanicznego, lecz równie dobrze mogą one pojawić się w wyniku innych procesów chorobowych (np. owrzodzeni żylakowego) lub zakażenia tkanek bądź niedokrwienia.

Rany można podzielić na dwie duże grupy:

• rany ostre, które goją się w ciągu pierwszych 8 tygodni od chwili powstania
• rany przewlekłe, powstałe na tle pierwotnych procesów chorobowych toczących się w skórze i tkance podskórnej.

Przebieg gojenia i leczenia ran jest skomplikowany i zależy zawsze od rodzaju uszkodzonej tkanki i sposobu jej rozerwania. Kuracja przebiega w trzech zasadniczych fazach, które mogą także na siebie zachodzić.

• Pierwsza z nich to faza zapalna, w której organizm za wszelką cenę stara się unicestwić bakterie znajdujące się w ranie. Tu w większości wypadków mamy do czynienia ze stanem zapalnym oraz bólem.
• Z kolei w fazie drugiej, nazywanej fazą proliferacyjną, zachodzą dwa niezmiernie istotne procesy, czyli ziarninowanie (wypełnianie ubytku w tkankach) oraz naskórkowanie (pokrywanie rany świeżym naskórkiem).
• W fazie trzeciej (dojrzewania) na zagojonej ranie pojawia się blizna. W ten sposób przebudowująca się skóra ma na celu uzyskać wytrzymałość, jak najbardziej zbliżoną do tej sprzed pojawienia się urazu.

Przebieg leczenia ran zacząć trzeba przede wszystkim od oczyszczenia oraz dezynfekcji zajętego ogniem obszaru. W leczeniu tym trzeba również uwzględniać ocenę ogólnego stanu zdrowia pacjenta, przebieg gojenia i symptomy towarzyszące. Konieczne jest kontrolowanie rany za pośrednictwem lekarza i – o ile jest to wymagane – usunięcie tkanek martwiczych lub/i ciała obcego tudzież zszycie jej brzegów. Zadbać powinno się podobnie o prawidłowe ukrwienie i unerwienie okolicy rany oraz o zaaplikowanie antybiotyków (miejscowo oraz ogólnie). Niezmiernie istotne w leczeniu ran jest dobranie odpowiedniego opatrunku w zależności od fazy gojenia oraz stanu łożyska rany.

Idealny opatrunek to taki, który stwarza najlepsze warunki dla szybkiego gojenia się rany, ochrania ją przed uszkodzeniami mechanicznymi oraz zapobiega zanieczyszczeniu i infekcji, a dodatkowo nie powoduje urazu przy zmianie opatrunku. Tak samo istotne jest to, by utrzymywał znaczny stan wilgoci natomiast usuwał nadmiar wysięku. Dobrze dobrany opatrunek skraca czas rehabilitacji, zmniejsza ryzyko powstania blizn oraz zakażenia. Pełni funkcję ochronną i tworzy sprzyjające środowisko do gojenia się rany.

W procesie leczenia ran nie możesz zapominać o kontakcie z lekarzem!